Deel het Licht uit!

0c0a0894Het is weer voorjaar en dat is de tijd dat voor ouders de schoolkeuze is gemaakt. Zo ook voor onze school.  Het bezoek aan een Open Dag, volgen van minilessen of een dag meelopen met een bestaande klas. Al die contactmomenten dragen bij in de zoektocht naar een voortgezet onderwijsschool. In de afgelopen periode heb ik veel gesprekken gevoerd met ouders die om verschillende redenen voor onze school kiezen.

Wij hebben sinds een aantal jaren de goede gewoonte om met ieder ouderpaar dat voor het eerst een kind naar Guido stuurt, een motivatiegesprek te voeren. In zo’n gesprek vragen we ouders naar wat voor hen de doorslag heeft gegeven hun kind aan te melden voor onze school. En wat zij daarin van ons docenten verwachten. Ouders reageren hier over het algemeen zo op:

-In de contactmomenten hebben wij ervaren hoe positief jullie naar kinderen kijken en we merkten dat er op een goede manier aandacht voor ons was.
-Jullie eigentijdse manier van werken spreekt ons aan, dat viel ons op in de lessen en tijdens de Open Dag.
-Wij hebben op basis van de gesprekken veel vertrouwen gekregen in de ondersteuning en begeleiding die jullie bieden.

Het zijn antwoorden die ik zo regelmatig hoor terugkomen dat er een patroon in herken. Het valt mij op dat ouders die ik erover spreek zich in de schoolkeuze voor hun kind zich voornamelijk laten leiden door hun “onderbuikgevoel”. Hoe voelt het voor ons kind (en voor ons) om hier te zijn? Welke ervaring doen we op? Dat is niet even te vangen in een actie, een activiteit, manier van presenteren.
Wat er voor mij in doorklinkt is dat het allerbelangrijkste is dat een kind met plezier naar school gaat. En geef ze eens ongelijk: dat geldt voor ons volwassenen toch ook t.a.v. ons werk? Dat plezier wordt grotendeels bepaald door het gevoel gezien te worden, onderdeel uit te maken van een gemeenschap waarin je mag zijn wie je bent. Dat zijn de ideale omstandigheden om te werken aan je ontwikkeling.

Soms spreek ik met niet christelijke ouders die hun kind graag willen aanmelden op onze school. Als ik hen vraag wat hun beeld is van de identiteit van onze school, is een veelgehoord antwoord dat dit zichtbaar wordt in de dagopeningen, godsdienstlessen en viering van christelijke feestdagen.
Natuurlijk is dat waar, maar het is voor mij niet de kern waaraan je een christelijke school herkent.

Die kern gaat wat mij betreft over de verbinding van identiteit met het onderwijs. Wij geloven dat God de wereld heeft gemaakt en ook de mensen die daarop leven. Die zijn allemaal uniek, in verschillende soorten, kleuren en maten. Een collega zei ooit tegen mij: kijk naar ieder kind zo alsof het hoogbegaafd is maar dan op zijn eigen manier. Dat levert een positieve kijk op en heeft onherroepelijk gevolgen voor hoe je een kind benadert. Je kijkt naar wat er wel kan en focust je niet op waar een kind niet goed in is. Het glas is altijd halfvol. Een groep leerlingen is daarom geen kudde schapen die je in hetzelfde tempo een vooraf bepaalde richting op wijst, met een paar blaffende herdershonden in de buurt om de boel bij elkaar te houden. Iedere leerling is uniek, heeft een eigen leven naast school, neemt zichzelf mee – met zijn interesses, vaardigheden en karakter. Als docent sta je dan voor de uitdaging het leren zo te organiseren dat iedere leerling daarin tot bloei komt. Het is onmogelijk om met ieder verschil rekening te houden, maar door zo naar onderwijs te kijken, doe je wel recht aan wat een kind nodig heeft. En dan kom ik al snel tot de conclusie dat SAMENwerken betekent dat je leerlingen betrekt bij hun leerproces door hen invloed te geven, met hen te reflecteren, hen te stimuleren samen te werken met andere leerlingen. Als docent sta ik dan niet centraal, maar treed ik wat naar de achtergrond. Door leerlingen ruimte te geven, bied je vertrouwen. En de praktijk die ik zie wijst dan uit dat ik merk dat leerlingen vaak meer aan kunnen dan ik van tevoren had bedacht.
ouders
Volgens mij is dat de basis van goed onderwijs: waarin de christelijke identiteit verweven is met de visie op het leren en op het kind. Na de contactmomenten met ouders word ik me weer bewust van het feit dat zij het meest waardevolle bezit dat je in het leven kunt krijgen, iedere dag aan onze aandacht en zorg toevertrouwen. Dat schept voor ons een verantwoordelijkheid zo naar een leerling te kijken alsof het je eigen kind is en jezelf de vraag te stellen: stel je voor dat deze leerling mijn kind is, hoe zou ik dan willen dat die docent hem of haar benadert?

In de bijgevoegde foto weet een ouder treffend te omschrijven wat ze ons wenst in het nieuwe schooljaar in ons contact met nieuwe leerlingen: deel het Licht uit! Ik had het zelf niet mooier kunnen zeggen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *