Mijn complimenten!

15350449_1343873875645544_2370354975397487325_n

Ken je het tv-programma “Dreamschool”? Daarin proberen bekende Nederlanders schoolverlaters opnieuw te inspireren om zichzelf te ontwikkelen. De jongeren die centraal staan zijn tussen de 16 en 23 jaar en stuk voor stuk vastgelopen in het reguliere schoolsysteem. Hoe verschillend ze ook zijn, ik ontdek tijdens het kijken dat ze één ding gemeen hebben: een behoefte aan waardering en oprechte aandacht op het juiste moment.

 

Het is de reden waarom relaties stuklopen, werknemers ontslag nemen en vrijwilligers afhaken: Gebrek aan waardering. Het schijnt in onze volksaard te zitten; wij Nederlanders zijn goed in het aanwijzen van wat er fout is, maar niet zo bedreven in zeggen wat er wèl goed is.

William James, een Amerikaanse psycholoog, heeft gezegd: De diepst menselijke behoefte is de behoefte om gewaardeerd te worden. Waardering en oprechte aandacht, twee ‘zaken’ die niet te koop zijn, maar de mens wel het diepst raken.

In de contactmomenten met ouders die een school zoeken voor hun kind heb ik het gemerkt: Voor hen is weinig zo belangrijk als dat hun kind in beeld is en gewaardeerd wordt. Dat wij – docenten – de kwaliteiten zien van hun kind en daar aandacht aan geven. Van persoonlijke aandacht en erkenning bloeien we allemaal op. Juist een kind heeft die veilige kaders keihard nodig. Dat is niet zo maar een ‘extraatje’ dat een school kan bieden, het is de basis voor een goede schoolgang. Op een school waar professionals en ouders schouder aan schouder staan, samen zien dat ieder kind hoogbegaafd is op zijn eigen manier, daar bloeien de leerlingen op.

Mijn opleidingsdocent Ivo Mijland (Orthoconsult) zei in dit kader iets wat mij niet loslaat: “Als je elkaar echt wilt leren kennen, geef elkaar dan strooks (een soort van complimenten). Er is elke dag zoveel te zeggen over dingen die oké zijn. Doe dat dan ook!”

Op 1 maart is er de Nationale Complimentendag; bedoeld als een geheugensteuntje om eens wat vaker stil te staan bij oprechte aandacht en waardering. Natuurlijk verandert niet alles ten positieve direct al na één dag ‘extra aandacht’, maar het kan geen kwaad om eens een dag wat langer bewust stil te staan bij de impact van positieve woorden uitspreken naar een ander. Zeker in het onderwijs, waarin je “de samenleving in het klein vormt”. Ik heb besloten de norm te “leven” door met mijzelf af te spreken dat ik iedere dag één iemand in mijn werkomgeving een compliment maak. Een leerling met nieuwe schoenen, een collega met een waardevolle bijdrage, het maakt mij niet uit wat het is! Het helpt me om zo naar de ander te kijken dat hij of zij hoogbegaafd is; ieder op zijn eigen manier. Ik leer hierdoor beter te zien dat mijn omgeving uit hoogbegaafden ontstaat. Misschien ben ik het zelf ook wel…

PS Miranda Baakman stuurde me een tof filmpje nav deze blog over hoe de do’s en don’ts van complimenten: https://youtu.be/lSDO-kaIVzo

Bert Mollema

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *